Afgestudeerd en nu? Een baan vinden blijkt voor hoogopgeleiden niet zo makkelijk. Met de economische crisis in het achterhoofd gaat Jolene Meijerink, bijna afgestudeerd in de bedrijfscommunicatie, deze week in drie afleveringen te rade bij instanties om haar baankansen te vergroten. Aflevering III: cv-tips inwinnen bij Monsterboard. 

Bijna afgestudeerd en nu moet ik toch echt aan de invulling van mijn cv gaan denken. Als ik een blik op mijn cv werp, zie ik vooral veel bestuur -en commissiewerk. Maar is dit genoeg voor een werkgever om mij uit te nodigen?

Monstercoach
Ron Katzenbauer geeft werkzoekenden via Facebook, Twitter en het Monsterboardforum advies over het vinden van een baan en wat daar allemaal bij komt kijken. Omdat ik benieuwd ben wat Ron van mijn cv vindt, stuur ik hem een bericht op Facebook. Al snel krijg ik een reactie en wordt er een telefonische afspraak gemaakt om de opmerkingen door te spreken. De cv-check is populair en Ron heeft pas een paar dagen later tijd.

Ouderwets
Mijn cv heb ik lange tijd geleden al eens een keer opgesteld en daarna gewoon aangevuld. Als voorbeeld heb ik een cv gebruikt dat ik ooit op internet heb gevonden. Dat dit een verouderd document is, wordt al snel duidelijk bij Rons eerste opmerking: ‘Je hebt al je doopnamen erin gezet, die klinken ontzettend ouderwets. Is dat de toon die je wilt zetten?’ Verder is mijn cv volgens Ron goed als basis, maar kan ik het zo niet naar potentiële werkgevers sturen. Hij legt uit dat veel mensen denken vanuit zichzelf, terwijl het juist belangrijk is dat je  denkt vanuit de werkgever. Het is daarom belangrijk om je cv aan te passen naar wat je verwacht dat de werkgever belangrijk vindt om te lezen.

Feitelijke opsomming
‘Je cv is een feitelijke opsomming en heeft weinig persoonlijks’, oordeelt Ron. Mijn argument dat ik het persoonlijke aspect al in mijn sollicitatiebrief benoem, heeft geen succes. ‘Naar je brief wordt pas gekeken wanneer ze overtuigd zijn geraakt van je cv. Een recruiter kijkt gemiddeld 15 seconden naar je cv voor hij een beslissing maakt. Zorg er daarom dan ook voor dat je cv eruit springt.’ Daarnaast adviseert hij om een persoonlijke tekst in je cv op te nemen, waarin je in vier of vijf zinnen je ambitie, passie, karaktereigenschappen en kenmerken benoemt. En wat als je naast je studie alleen bij de supermarkt hebt gewerkt en geen relevante werkervaring hebt opgebouwd? Ron begint te lachen: ‘Dan is zo’n persoonlijke tekst dus nog belangrijker’. / Jolene Meijerink

Zondag 20 mei zullen 15.000 deelneemsters gaan rennen tijdens de tiende editie van de Marikenloop. Het record van vorig jaar – bijna 9.000 lopers – is dit jaar opnieuw ruimschoots overtroffen. Volgens de organisatie is het succes te danken aan de gratis startnummers bij deze jubileumeditie. ‘Dat maakt zo’n loop zeker aantrekkelijk’, aldus Joan Merx.

Nieuw dit jaar iseen serie speciale trainingen onder de noemer Run to the Start. Volgens Dennis Weijers van de Atletiekunie was het programma een succes. ‘We zijn absoluut tevreden. We hebben ingezet op 300 deelnemers in de provincie en die waren er ook, ze zijn nu bijna allemaal klaargestoomd voor de Marikenloop. We willen eenzelfde soort trainingen ook gaan aanbieden voor de Zevenheuvelenloop’. In Nijmegen hebben op twee verschillende locaties 75 mensen meegedaan aan de trainingen. ‘Het probleem is dat mensen die zelf gaan trainen sneller een blessure oplopen’, legt Dennis uit. ‘Door begeleid te trainen en langzamer te starten, is de kans op een blessure kleiner en zullen er tijdens de loop minder mensen uitvallen.’

Marikenloop
Communicatiewetenschappenstudente Mandy van Lankveld doet dit jaar voor de tweede keer mee aan de 10 kilometerloop. De voornaamste reden om mee te doen is om weer bezig te zijn met sporten. Om weer in vorm te komen heeft ze de looptraining op het sportcentrum gevolgd: ‘Ik dacht dat Run to Start alleen voor beginners was’. Waarom juist de Marikenloop? ‘Veel vriendinnen doen ook mee, dus het is gezellig. Bovendien is het een groot voordeel dat je naam op het startnummer staat. Als je dan na 8 kilometer niet meer kunt gaan mensen die je helemaal niet kent roepen: ‘Kom op Mandy, je kunt het!’. Dat werkt echt!’

Goede doel
Het goede doel dit jaar is ‘leren zonder angst’ in Ethiopië, een project om kinderen een veilige onderwijsomgeving te bieden.  Vanwege de gratis startnummers dit jaar, is de deelnemers gevraagd om zelf te doneren. Volgens Joan Merx gaat dit prima. ‘Dit jaar is met ongeveer 36.000 al ruim 10.000 euro meer opgehaald dan vorig jaar en dat wordt waarschijnlijk nog wel meer op de dag zelf!’ / Kitty Stam

Hoe om te gaan met de persoonlijke gegevens van studenten die worden opgeslagen in het informatiesysteem Osiris? Het blijkt een prikkelend dilemma: de universitaire gezamenlijke vergadering (UGV) schoot maandag eensgezind een door het college van bestuur verstuurde notitie af.

Zowel ondernemingsraad als studentenraad reageren kritisch op de notitie (pdf), die nauwelijks antwoord geeft op vooraf gestelde vragen (pdf). ‘We krijgen antwoord op de vraag wat Osiris allemaal kan, terwijl de vraag is wat we er mee willen doen’, zegt studentraadslid Mark Buck. Zijn partij asap sprak zich zowel tijdens de vergadering als later op Twitter uit over de kwestie. ‘Wat ons betreft is dat duidelijk: privéaantekeningen over studenten horen in het systeem niet thuis zolang optimale veiligheid niet is geborgd.’

Handvat
Het kader zoals dat voorgelegd werd biedt medewerkers geen enkel handvat. OR-lid Gerine Lodder: ‘In feite moet iedere medewerker iedere keer opnieuw zelf de beslissing nemen of en met wie informatie wordt gedeeld.’ Lodder verwacht dat medewerkers daar wel mee om kunnen gaan, maar acht die situatie onwenselijk. ‘Er moet een betere richtlijn komen. We willen hier geen misverstanden over. Privacybescherming is belangrijk.’

Richtlijnen
Het college van bestuur neemt de opmerkingen serieus en trekt de notitie terug. Afgesproken is dat de richtlijnen op korte termijn worden herzien. De UGV wordt betrokken bij het opstellen van die notitie. Lodder: ‘Hoewel het jammer is dat het zo lang duurt – er wordt al een paar maanden met Osiris gewerkt – ben ik tevreden over de manier waarop het college de kwestie oppakt. Ik heb de heer Franken [de vice-voorzitter van het college van bestuur, red.] horen zeggen dat het maken van privénotities in het systeem nooit de bedoeling is en ik vertrouw er op dat we er samen snel uit komen. Het zou mooi zijn als er voor de zomervakantie een nieuwe, goede notitie ligt.’
Buck wil ook snel rond de tafel, maar hij is wat voorzichtiger. ‘Ik wil opheldering over de ontstane situatie. Die is in mijn ogen funest: er worden op dit moment aantekeningen in het systeem opgeslagen. Dat terwijl ze niet verwijderd kunnen worden en onduidelijk is wie die informatie in kan zien. Dat is niet de bedoeling. Ik ben benieuwd naar het nieuwe kader en het is goed dat we daar bij worden betrokken.’ / Mark Merks, foto h.koppdelaney (Creative Commons)

Afgestudeerd en nu? Een baan vinden blijkt voor hoogopgeleiden niet zo makkelijk. Met de economische crisis in het achterhoofd gaat Jolene Meijerink, bijna afgestudeerd in de bedrijfscommunicatie, deze week in drie afleveringen te rade bij instanties om haar baankansen te vergroten. Aflevering II: ditmaal een bezoek aan imago-experts. 

Sollicitatiebrieven sturen is veilig. Je schrijft de brief thuis en naar de brievenbus lopen kan ook in je joggingbroek. Dat ziet de potentiële werkgever toch niet. Als een uitnodiging voor een gesprek volgt wordt het een ander verhaal. Wat moet ik aan? Wat ga ik vertellen? Hoe kom ik goed over?

Het project
Imageprofessional Marianne Dupont en loopbaanadviseur Ellen Ziengs hebben sinds kort hun krachten gebundeld in een gezamenlijk project: ‘Hoe versterk ik mijn eerste indruk.’ Een paar dagen voor ik bij hen langs ga moet ik een formulier invullen. De vragen gaan over punten waar ik onzeker over ben tijdens een sollicitatiegesprek, de branche waarin ik wil solliciteren en of ik al vaker heb gesolliciteerd.

Het gesprek
Ellen Ziengs leidt mij naar de wachtkamer. Hier moet ik enkele minuten wachten alvorens ik naar binnen wordt gevraagd. Na een kennismaking met Marianne Dupont neem ik plaats. Het hele gesprek wordt vanaf binnenkomst opgenomen, maar eerlijk gezegd was me dat nog niet opgevallen toen ik binnen kwam. Het gesprek is opgebouwd als een sollicitatiegesprek. Ik moet eerst iets over mezelf vertellen, wat voor functie ik zou willen vervullen en wat mijn goede en slechte punten zijn.
Ik voel me een beetje ongemakkelijk wanneer ik over mezelf moet vertellen. Dat merken de dames ook. Verder valt het me tijdens het gesprek pas op hoe fel mijn nagellak is (turquoise) en baal ik er van dat ik vergeten was een vest of jasje aan te trekken over mijn jurk met korte mouwen. Daar ga ik zeker wat over horen.

Eindoordeel
Een paar minuten na het gesprek krijg je het eindoordeel. Mijn nagellak is door de test gekomen, omdat ik verder weinig accessoires draag kan dit wel voor de branche waar ik in wil solliciteren (journalistiek). Mijn blote armen moeten het wel ontgelden, Dupont raadt aan om een jasje of vestje aan te trekken met minstens halflange mouwen. Verder laat Ziengs me zien dat ik moet gaan werken aan mijn houding. Omdat ik mijn armen de eerste vijf minuten op mijn schoot houdt, duurt het lang voordat ik me kan ontspannen. Door mijn armen te plaatsen op de tafel, kom ik actiever en minder statisch over. Andere tips? Maak oogcontact, draag kleding in neutrale kleuren, pas je kleding aan aan de beroepsgroep. En zorg dat je een open houding hebt, ook als je in de wachtkamer zit. / Jolene Meijerink

Twee Spinozawinnaars vertellen vanavond in CC1 over de wisselwerking tussen hun persoonlijk leven en hun wetenschapsbeoefening: Heino Falcke, naast sterrenkundige ook lekenpredikant, en Henk Barendregt, wiskundige en Boeddhist. De formule is afgekeken van Harvard University.

Harvard University begon een tijd geleden al met een reeks waarin grote namen in de wetenschap vertelden over hun werk en hoe dat werk hun kijk op het leven heeft veranderd. En ook: hoe hun persoonlijk leven hun werk nog altijd beinvloedt. Deze reeks Veritas-forum was succesvol en is daarna ook op andere universiteiten aangeboden. Aan de Radboud Universiteit hebben de christelijke studentenverenigingen nu het initiatief genomen om de Harvard-formule in Nijmegen uit te proberen.

Passie
De twee sprekers van vanavond zijn allebei heel overtuigd bezig met levensbeschouwing. Het grote voorbeeld van Falcke, apostel Paulus, heeft hem op belangrijke momenten in zijn wetenschappelijke carrière geïnspireerd om door te gaan. Maar hij laat de inhoud van zijn werk niet sturen door zijn geloof. Hij wil objectieve wetenschap bedrijven. Barendregt heeft de 1,5 miljoen die hij kreeg voor de Spinozapremie gestoken in onderzoek waarbij zijn persoonlijke passie, meditatie, centraal staat. Hij onderzoekt samen met psychiater Anne Speckens de effecten van meditatie op het brein.

Christen
‘We hebben voor vanavond twee hoofdvragen’, zegt organisator Maarten van Westen. ‘We willen weten wat de invloed is van het persoonlijk leven op deze wetenschappers. Maakt het uit of je christen bent of atheïst, of man of vrouw of wat dan ook. En we willen deze wetenschappers vragen wat de wetenschap doet met hun leven. Verandert door de kennis die je gaandeweg opdoet ook de manier waarop je tegen het leven aankijkt, tegen jezelf en tegen anderen?’
Van Westen verwacht vanavond veel studenten van de christelijke verenigingen. ‘Maar ik wil niet dat het een christelijk feestje wordt. Ik hoop dat er ook studenten op afkomen met andere levensovertuigingen. Ik denk dat het voor heel veel studenten en wetenschappers boeiend is.’ / Martine Zuidweg

Veritas-forum Kennis en Meer… Spinozawinnaars over wetenschap en persoonlijk leven. Dinsdag 15 mei, van 19.30 tot 22.00 uur in Collegezalencomplex CC1, Mercatorpad 1.

In De Stem van Van der Heiden geeft parlementair historicus Peter van der Heiden commentaar op actuele politieke gebeurtenissen. Vandaag: Op z’n Grieks.

De hele Eurozone, wat zeg ik, de hele financiële wereld, kijkt met Argusogen naar Griekenland, waar de kiezer de spreekwoordelijke middelvinger heeft uitgestoken naar de rest van Europa. Geen zin om de bezuinigingen door te voeren die Hενκ en Ινγριδdoor Europa en het IMF zijn opgedrongen en daarom maar een tegenstem uitgebracht. Wat zou Wilders graag hebben meegedaan aan die Griekse verkiezingen! Daar had hij vast een meerderheid in het parlement behaald want de Grieken haten Europa met een zelfde fanatisme als hij – maar ja, Geert houdt net zo min van Grieken als van Europa en blijft dus gewoon hier. Kan hij straks zijn gelijk opeisen als de bakermat van de democratie toch failliet en uit de Eurozone gaat en de openstaande rekeningen inderdaad niet terugbetaald blijken te worden.

Spannend
Kijken wij vol verbazing en afgrijzen richting zuidoosten, de vraag is hoe er over een maand of vier naar ons gekeken wordt. Wat doet het vaderlandse electoraat? Met een blik op de vorige verkiezingsrondes houd ik mijn hart vast. Stemt de nuchtere Nederlander straks zodanig dat we hier een stabiel kabinet kunnen formeren, of versplintert het politieke landschap nog meer? Krijgen we Belgische toestanden, met een recordtijd zonder volwaardig kabinet? Trekken de kiezers nog verder naar de flanken en krijgen wij dus ook een te klein midden om het land voortvarend te kunnen besturen?

Twee dingen
Dat laatste zou zo maar kunnen gebeuren. Er zijn twee partijen die op zijn minst geen warme gevoelens koesteren voor Europa en de eisen die vanuit Brussel aan ons worden gesteld, één aan de linker- en één aan de rechterkant van het politieke spectrum. Beide doen ze het niet dat je zegt slecht in de peilingen.
Misschien doen we het hier in september dus ook wel op zijn Grieks. Dan weet je twee dingen zeker. Genaaid wordt je in ieder geval – en het zit de komende tijd niet erg comfortabel…

Denkbeelden. Mooie naam voor een reeks waarin een filosoof zijn licht laat schijnen op een film. Gisterenavond was het in Villa Lux de beurt aan de Nijmeegse filosoof Martin Drenthen, die aan de hand van de film Grizzly Man stilstond bij ‘de problematische verhouding tussen mens en natuur’. Na mijn eerste kennismaking met de film op tv was ik vol lof. Nieuwe denkbeelden na gisteren leiden tot een minder gunstig commentaar. 

Hoofdpersoon van Grizzly Man is Timothy Treadwell, een Amerikaan die zich tussen 1990 en 2003 elke zomer terugtrok in de wildernis van Alaska, gedreven door een zucht naar een leven voorbij de grens van de beschaving. Omgeven door beren in die wildernis leefde Treadwell al die zomers op het scherpst van de snede, wetende dat er elk moment een einde aan zijn leven kon komen. Dat gebeurde dan ook op 5 oktober 2003, toen hij samen met zijn vriendin door een grizzlybeer werd verscheurd. Hij werd 36 jaar.    

Essay
Grizzly Man moeten we zien als een filmisch essay van Herzog, aldus Drenthen in zijn verhelderende toelichting voorafgaand aan de film. De regisseur kon putten uit honderd uur film die Treadwell zelf al die zomers bij elkaar schoot, en uit interviews van omstanders van de naar de wildernis hunkerende Amerikaan.

Chaos
Volgens Drenthen gebruikte Herzog het levensverhaal van Treadwell om zijn visie op wildernis kracht bij te zetten. Die luidt: de wildernis is in al haar chaos en onverschilligheid de ultieme uitdrukking van een bestaan dat buiten de beschaving reikt, zich ontrekkend aan oordelen over goed en kwaad. Treadwell wordt in de film neergezet als het tegendeel: voor hem zou het leven tussen de beren een bron van schoonheid zijn, een pure en eerlijke wereld waarin je jezelf kunt herbronnen, als reactie op de bekrompen, onvolmaakte en corrupte beschaving.

Paradox
Vanwege de mooie verbeelding van deze paradox rekent Drenthen de film tot zijn favorieten. Het mooie van zo’n avond is de diepere beschouwing van de film. Eerder zag ik Grizzly Man op tv en was ik er zeer over te spreken, nu viel me pas op hoe drammerig Herzog zijn eigen gelijk heeft gehaald. Treadwell wordt een karikatuur van de romantische natuurliefhebber, die de echte aard van de wildernis – die Herzog zelf natuurlijk haarfijn doorziet – maar niet tot zich door laat dringen.

Theatraal
Iedereen mag materiaal naar zijn hand zetten om een filmisch essay wereldkundig te maken, maar liever verwelkom ik een film van een minder dogmatisch regisseur, om een nieuwe balans op te maken over de honderd uur wildernisbeelden van Treadwell. Een berenliefhebber, jazeker, iemand die zichzelf tot beschermheer van de wildernis uitroept, dat ook. Ook iemand die treurt over de wreedheid in de natuur en dit met zijn leven bekoopt. Maar dat hij zich niet ten volle bewust was van de paradox waarin hij leefde, acht ik onwaarschijnlijk. Hij stak met vol verstand een grens over die weinigen durven gaan, met een filmisch testament in zijn nalatenschap die de wildernis in al haar facetten laat zien. Gek was hij niet, wel theatraal. Het wachten is op Grizzly Man II. / Paul van den Broek                    

Denkbeelden is een reeks van vijf films over filosofische thema’s. Maandag 21 mei de laatste in de reeks: Limitless (Neil Burger, 2011), met een toelichting van Maartje Schermer, hoogleraar medische ethiek in Rotterdam. Villa Lux. 19.30 uur.