Kom op maandag 31 januari genieten van een bijzonder lunchconcert in de pauze. Dit concert wordt verzorgd door MuZamiek, een samenwerking tussen Jolique van Ipenburg (harp) en Nanneke Piek (mezzo-sopraan) met medewerking van Wim Klumpers (gitaar). Zij brengen een bijzonder sfeervol Spaans liedprogramma ten gehore.

MuzaMiek
Dit harp-zangduo wordt gevormd door Jolique van Ipenburg (harp) en Nanneke Piek (zang). Zij leerde elkaar kennen tijdens de Bacheloropleiding Solozang.  Zij traden als duo naar voren op elkaars eindexamen en kregen zeer lovende kritieken van de examencommissie. Zij besloten hun samenwerking voort te zetten, daaruit is het ensemble MuZamiek ontstaan.

Jolique van Ipenburg volgt de Masteropleiding aan het conservatorium, hierin richt zij zich op het hedemndaagse harprepertoire en het arrangeren voor de instrumentencombinatie harp en gitaar.

Nanneke Piek is werkzaam als zangdocente aan het Centrum voor de Kunsten in Eindhoven en verleent regelmatig als soliste haar medewerking aan klassieke concerten.

Meer informatie
Plaats: Aula, Comeniuslaan 2. Tijd: 12.45 – 13.15 uur. De toegang is gratis.

Zie ook de website van Personeelvereniging Radboud

“Tussen droom en daad staan wetten in de weg  en praktische bezwaren”. Alzo dichtte Willem Elsschot  anno 1910 in Het huwelijk. Neem onze bloedeigen zachte voedstermoeder. Die droomt zich graag af bij Harvard. Die privaat gefinancierde toppertjesfabriek uit Massachusetts heeft recht van spreken als het om wetenschappelijk excelleren gaat. Maar dan wel op de wijze van Real Madrid: Nobelprijswinnaars kun je kopen, net als over het paard getilde voetballers met foute kapsels en dito plakplaatjes. De Radboud Universiteiten van deze overbevolkte aardkloot  leiden de Andy Geims en de Konstantin Novoselovs op. De Harvards strijken met de eer.

Ook wat het opleiden van jongelui  tot wetenschapper, intellectueel of, godbetert,  ‘professional’ betreft slaat de vergelijking met Harvard als originaliteit op The Voice.  De ingangseisen zijn daar zo torenhoog dat de docenten de maalstroom der horden bespaard blijft. Bovendien schaterlacht  men daar om collegegeldbedragen  waar je hier het Malieveld mee vol krijgt.

Het telkens weer met veel bombarie geventileerde idee van het academisch  ideaal van de laat-middeleeuwse universitas magistrorum et scholarium, die naar verluidt perfecte samenzang van sublieme meesters en leergierige gezellen en de schurende wind van de dagelijkse onderwijswerkelijkheid, die wil ik in deze kolom voortaan op de staart trappen. 

Zo’n beetje op het refrein van de hooggeleerde F.J.J Buytendijk, die  wetenschapper die fysioloog van oorsprong die het academisch leven in de breedte uitdacht. Die vrijdenker die hier in Nijmegen in de jaren vijftig furore maakte als bijzonder hoogleraar psychologie. De man die net zo makkelijk debiteerde over voetbal en de wijsheid van mieren als over de incongruentie tussen ‘idee en werkelijkheid’ van de universiteit.

Maar dan noodgedwongen met  bescheidener coupletten, als doctorandusje dat ondanks zijn inmiddels probate leeftijd nog moet promoveren op een Engelstalig sportfilosofisch proefschrift over fietsen en duurzaamheid.  Als nederige docent ook, die vanuit letteren gedetacheerd is bij natuurwetenschappen en van daaruit weer communicatie-achtig onderwijs voor derden, vierden en vijfden verzorgt. Onder meer voor biomedische wetenschappers in wording.  Wat qua kundig kunnen laveren tussen idee en werkelijkheid van academische vorming overigens een oogopener is. Daar blijken  21 nijvere mieren in vier weken tijd niet alleen een pilot bij een gezondheidsorganisatie te kunnen uitvoeren, nagenoeg foutloos wetenschapsjournalistiek daarover te schrijven, een tentamen te absolveren, presentaties te houden en een theoretisch doortimmerd verslag af te scheiden maar soms zelfs een zekere aanleg  tot metareflectie  te bezitten.  En als er dan ook nog een wielrenster tussenzit die op het NK in het kielzog van Marianne Vos kan blijven schiet mijn fietsfilosofisch gemoed helemaal vol.  

Geaarde glossen zetten bij dat vaak bezongen abstracte academisch ideaal, daar is het mij om te doen.  Bij de zoveelste onzinnige onderwijskundige herschikkingsoperatie voel ik vaak dezelfde moorddadige aandrang als de middelbare man uit Het Huwelijk die met nauwelijks verholen weerzin naar zijn afgeleefde vrouw kijkt. Maar die uiteindelijk de trekker toch maar niet overhaalt. En dat niet alleen vanwege de troep en de detentie die dat ongetwijfeld oplevert, ook omwille van een zekere Elsschottiaanse “weemoedigheid, die niemand kan verklaren“.

Eerder gepubliceerd in de NCR van 22 januari 2011.

De Radboud Universiteit heeft een certificaat voor milieuzorg gekregen. Hiermee is de universiteit de eerste in Nederland. Het ISO-certificaat wordt door een onafhankelijke instantie toegekend. Het Radboud werkt al jaren met een zogenaamd milieuzorgsysteem op haar campus. Ook het nieuwe Huygensgebouw bijvoorbeeld blijkt erg groen te zijn. Er werd afgelopen jaar 40 procent op drinkwater en 60 procent op aardgas bespaard.

Luister naar het tv-fragment op RTV1-Nijmegen van 11 januari 2011; 7 minuten en 40 seconden.

Als je ouders gescheiden zijn, heb je zelf ook een grotere kans op een mislukte relatie. Maar omgekeerd geldt het ook: kom je uit een goed gehecht gezin, met ouders die ook na jaren een goede relatie blijven houden, dan is de kans groot dat jezelf ook een goede en langdurige samenlevingsvorm  kunt opbouwen met je partner. Het aangaan van een romantische relatie is overdraagbaar, generatieslang. Dat illustreert prof. dr. Jan Gerris met nieuwe onderzoeksgegevens bij zijn afscheid als hoogleraar Gezinspedagogiek aan de Radboud Universiteit Nijmegen op 28 januari. Hij onderzocht -  als eerste – de doorwerking partnerrelaties van ouders op hun kinderen bij drie generaties.

Familiebanden: soms warm en weldadig, maar vaak ook knellend
Familiebanden zijn vaak warm en weldadig, maar soms ook knellend en gewelddadig. Negatieve gezins- en opvoedingsrelaties kunnen over generaties heen hun invloed laten gelden. Onderzoekers keken in het verleden vooral naar het doorgeven van negatieve gezinsrelaties. Over overdracht van positief ouderschap is veel minder bekend. We weten dat  echtscheidingskansen overgedragen worden. Maar hoe zit het dan met niet-gescheiden gezinnen? Werken positieve partnerrelaties ook door in volgende generaties? ‘Ja!’, ontdekte prof. Jan Gerris. Hij verzamelde gegevens over de kwaliteit van partnerrelaties over drie generaties en zocht naar de intergenerationele verbanden.

Contact tussen ouder en adolescent beslissend voor later liefdesleven
We denken misschien dat jongeren zelfbewust en autonoom beslissen over hun vriendschappen en romantische ervaringen, maar hun vroege ervaringen in het gezin, en daarna het contact dat zal als adolescent hadden met hun ouders, zijn  bepalend voor de kwaliteit ervan. Dat contact kan weerbarstig zijn, maar allesbepalend is de intensiteit. Gerris: ‘Ouders en kinderen zijn het vaak niet met elkaar eens. Dat hoort bij het opgroeien, maar het gaat om de inzet van beiden. Voor kinderen is het belangrijk te ervaren dat ouders hen serieus nemen, dat ze uitleggen en blijven uitleggen waarom ze een andere opvatting zijn toegedaan. En ook al maken kinderen het nog zo bont, als ouders blijven proberen hun kind te bereiken is dat belangrijk voor de kwaliteit van het contact. Voor kinderen en voor adolescenten is het ook belangrijk dat te weten. Ze leren zo in een veilige omgeving om te gaan met conflicten. Deze ouder-kindcontacten zijn van invloed op de sociaal-emotionele ontwikkeling van jongeren en de rijpheid en kwaliteit van hun latere relaties. Ze vormen een beslissende tussenfase voor het kind op de relatiemarkt. Dat zien we terug bij alle drie de generaties.’

Commitment
Wanneer de communicatie tussen ouders goed is, dan werkt dat door in de volgende generatie, zo vond Gerris. Sterker: wanneer de communicatie in het ouderlijk gezin goed is, dan is dat in de volgende generatie vaak nog iets beter. Die samenhang is niet toevallig, vindt Gerris: ‘Het gaat om de mate van toewijding, van het commitment.  Als ouders een warme relatie hebben, zich voor elkaar en voor het gezin inzetten, verantwoordelijkheid nemen, dan nemen kinderen iets van die attitude mee in hun  liefdesleven. Kinderen van gescheiden ouders hebben door het voorbeeld van hun ouders een andere attitude ontwikkeld tegenover echtscheiding.  Ze zijn ermee vertrouwd geraakt en dat maakt dat ze dat in een eigen relatie misschien ook sneller die stap zetten.’

Echtscheiding
Gerris ‘ onderzoek gaat over stabiele relaties, over partners die bij elkaar zijn gebleven. De meeste van die relaties bleven ook tijdens de duur van het huwelijk vrij stabiel. Gerris heeft geen medicijn om echtscheiding te voorkomen. Wel ziet hij een verband tussen het commitment en vaardigheden om een relatie boeiend te houden,  zoals positief communiceren, interesse blijven tonen, je verplaatsen in de ander. Dergelijke relatiehandelingsvaardigheden zijn te trainen met hulp van een therapeut.

Het onderzoek
De onderzoeksgroep bestond uit eerste huwelijken van mannen en vrouwen en hun kinderen tussen de 9 en 16 jaar bij de eerste meting (project Opvoeding en Gezin in Nederland). In 1990 (788 gezinnen), 1995 (484 gezinnen) en 2000 (93 echtparen en 138 jongvolwassenen) werden gegevens verzameld over de kwaliteit van de partnerrelatie. De groep die in 1990 werd ondervraagd, gaf ook informatie over de huwelijksrelatie van hun ouders. In de derde meting rapporteerden de inmiddels jongvolwassen kinderen over hun relatie met hun partner. Op het eerste meetmoment waren de moeders gemiddeld 40 jaar, de vaders 42,5 jaar.

Jan Gerris
Prof. dr. J.R.M.  Gerris (1946)  is sinds 1983 hoogleraar Gezinspedagogiek aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Hij bestudeert gezinsprocessen, gaat na wat voor effect deze hebben op (de persoonlijkheid van) kinderen en ouders en waardoor gezinsrelaties en ouder-kindrelaties disfunctioneren. Het Nijmeegse gezinsonderzoek kent diverse toepassingen in de praktijk, zoals het jaarlijkse symposium gezinsonderzoek, de plek bij uitstek waar wetenschappers en praktijkmensen kennis en ervaringen uitwisselden.

Dr .  J. (Jan) Jonker (Amsterdam, 1954) is per 1 januari 2011 benoemd tot hoogleraar Bedrijfskunde, in het bijzonder Duurzaam Ondernemen aan de Faculteit der Managementwetenschappen van de Radboud Universiteit.

Prof. Jonker zal onderwijs geven en onderzoek doen op het gebied van Duurzaam Ondernemen, in het bijzonder op het snijvlak van innovatie, organisatie en strategie om zo bij te dragen aan de stelselmatige verduurzaming van bedrijven.

Jan Jonker studeerde Andragologie, met als afstudeervariant arbeids- en organisatieagologie aan de Rijksuniversiteit Leiden en promoveerde in 1993 aan de Radboud Universiteit Nijmegen op een exploratief onderzoek naar het ontstaan van adviesrelaties: In Termen van Beelden.
Voor en tijdens zijn studie deed Jan Jonker al de nodige werkervaring op, waaronder als freelance correspondent van dagblad Trouw in Hongkong, docent visuele communicatie in Vayrac, Frankrijk, als plaatsvervangend directeur Rencontres Internationales de la Photographie in Arles, Frankrijk) en als docent fotografie Volkshogeschool K&O (Leiden)

Sinds 1988 is dr. Jonker verbonden aan de Radboud Universiteit, aanvankelijk als universitair docent bestuurs- en beleidswetenschappen, sinds 2002 als universitair hoofddocent. Daarnaast was hij van 1989 tot 1999 als docent verbonden aan de avondopleiding bedrijfskunde.
Jan Jonker vervulde tal van gasthoogleraarschappen in diverse landen, waaronder aan de University of Nottingham (sinds 2002), ESEC Business School – Barcelona (sinds 2007) en de  ESC Business School – Toulouse (ook sinds 2007).Hij is betrokken bij uiteenlopende projecten op het gebied van duurzaamheid voor studenten en Midden- en kleinbedrijf.

Jan Jonker is initiatiefnemer van Our Common Future 2.0, dat tot doel heeft het Brundtlandrapport, rapport uit 1987 over duurzame ontwikkeling, te actualiseren. Hij staat in op nummer 45 van de duurzame top 100, een initiatief van dagblad Trouw.